تموم شد رسما. یه ماه تعطیلات تابستانی با خونواده و دوستان هم به سر رسید و من هفته دیگه این موقع دارم از ده هزار کیلومتر دورتر مینویسم. توی این دو روزی که شرایط مجبورم کرده بود بیدار و بی صدا بشیم وسط هال خونه خیلی فکر کردم. فکر کردم که کاری هست که میخواستم بکنم توی این یه ماه و نکرده باشم؟ آره یه پاستایی بود که خیلی میخواستم برم بخورم نشد :(، ولی همه مهم-ها رو دیدم و حرف ها رو زدم. اینقدر واسه خودم احترام قائل بودم که پیش کسایی که حس میکردم قراره دردسر باشن و خوشحالم نمیکنن نرم و واسه این به خودم افتخار میکنم. به نظرم خیلی قدم مهمی بود واسه من، منی که همیشه میخوام همه کسایی که دوست دارم رو بدو

ازونجایی که هستن هنوز آدمهایی که فیک میخونن گویا :))) من یه پست براش میزنم. حقیقتن من فیک زیر 10K نمیخونم معمولا، پلاتهاش خوب درنمیاد. اینا تقریبا همشون بالای 50k هستن.We Used To Wait، تاملینشاو، Louis has an accident, but nobody even knows he and Nick are going out. I Had Rather Hear My Dog Bark At

از اونجایی که اِما داره شرد شلف رو توی 2017 هم ادامه میده، من تصمیم گرفتم حداقل واسه هرسال یه پست بذارم، وگرنه پست داغون و بزرگی میشه.اگه نمیدونین بدونین که Our Shares Shelf گروه کتابخوانی اما واتسون ه (اینجا) و من کتابهای سال 2016 رو توی یه پست دیگه گذاشتم (اینجا). این پست سال 2017ه که با هر کتاب ج

عاغا.من زنده ام. ولی به بلاگفا میاد مرده باشه. چه گهی بود خورده بود اخه، همه رو ناامید کرد. من از همه بدتر. تا وقتی لاگ این نکرده بودم دلم تنگ نشده بود، الان ولی انگشتام وز وز میکنه واسه نوشتن. چقد اتفاق افتاده تو این مدت. واسه شماها چطور؟ کی هنوز وقتی بیکار میشه میاد ببینه اینجا چه خبره؟ (و ناامید